Bunu o kadar çok duyar oldum ki şu kısa zamanda… sallayarak, emerek, yatağında vb. koşullarda uyutmaya çalışıyorum, uyumuyor. Kızıyorum ona bağırıyorum. Öfkeleniyorum sonra bunu nasıl yaptım neden diyorum bir daha yapmayacağım diyorum sonra yine oluyor kendime engel olamıyorum …

Çok mu tanıdık geldi söylediklerim… Siz aslında o anda bebeğinize değil de toplayamadığınız saçlarınıza, yiyemediğiniz yemeğinize, içemediğiniz çayınıza, sizin yanınızda olmayan eşinize , ebeveynliğinizi sorgulayan akrabalarınıza, desteğini isteyip alamadığınız kardeşinize öfkeli olabilir misiniz? Bebeği ve uykusunu bırakıp biraz içimize dönmeli sanki, ne istiyorsak bulmalı söylemeli, istemeli, talep etmeli etmezsek bilmezler ne bilsinler.

Sabah çırpıcı arıyorum yok öfkeleniyorum nerede? Sonra bir sakin oldum talep ettim düşündüm, gittim aradım buldum. Oyuncakların içinde sakinleşmiş doygunluğa ulaşmış hissettim kendimi şimdi kime öfkelenmeli mutfakta yanımda oyalansın bir süre diye eline verdiğim oğluma mı? Yoksa verdim diye bizzat bana mı? İyi düşünmeli ne lazımsa talep etmeli huzur bulmalı…